„Moonraker”: kosmiczny rozmach i dystans do przygód Bonda

Archiwalny komentarz filmowy po korekcie redakcyjnej. Tekst ujawnia elementy finału „Moonrakera” z 1979 roku, w którym Jamesa Bonda gra Roger Moore. Oceny efektów i tonu filmu mają charakter subiektywny.

Gdyby ktoś włączył nam film „Moonraker” pod sam koniec, kiedy toczona jest walka w kosmosie na laserowe pistolety, pomyślelibyśmy, że to jakaś z części „Gwiezdnych Wojen”. Nic bardziej mylnego, James Bond niszczy kosmiczny świat Hugo Draxa.

Hugo Drax planuje stworzyć nową cywilizację poza Ziemią. Przeszkadza mu agent 007, współpracujący z dr Holly Goodhead, graną przez Lois Chiles. To właśnie rozmach zagrożenia prowadzi opowieść od intrygi szpiegowskiej ku fantastyce.

Pojawia się też kolejny raz „Szczęki”. Znowu toczy boje z Jamesem Bondem, ale jest niezniszczalny. Co się wydaje, że to koniec tego wielkiego faceta z metalową szczęką, nie wiedzieć czemu, pojawia się ponownie. Pod koniec filmu mamy sielankę. Zakochany „Szczęki” staje się przyjacielem Bonda. Uwalnia go z doku na stacji kosmicznej. Cóż za urocze zakończenie, prawda?

Efekty specjalne w filmie są raczej przeciętne. Sam motyw kosmosu, statków kosmicznych chyba przerysowany. Co prawda technicznie wyszło znacznie lepiej niż w części „Żyje się tylko dwa razy”, gdzie również mieliśmy wątki ze statkami kosmicznymi, ale to nadal pozostawia wiele do życzenia.

Ten film może wywoływać mieszane odczucia: łączy znajome elementy przygód Bonda z bardzo daleko posuniętą fantazją. Nie trzeba przy tym uznawać go za obiektywnie najlepszą lub najgorszą część. Poniższa ocena efektów i tempa pozostaje opinią archiwalnego autora.

Sama fabuła i motyw Draxa nie są przecież wcale takie złe. Jest też przecież gondola, która unosi się na poduszkowcu po Placu Św. Marka w Wenecji, nowoczesna motorówka i wodne pościgi, czyli to w czym Moore był najlepszy, czy scena walki Bonda i „Szczęki” na górskiej kolejce linowej w Rio de Janeiro. No właśnie, same krajobrazy z brazylijskiego miasta robią wrażenie.

Wnioski? „Moonrakera” można polubić, a może nawet pokochać. Trzeba jednak mieć dystans do wątków czysto kosmicznych. Tam można odnieść wrażenie kiepskich efektów. Jeśli kosmiczne bitwy laserowe nam nie przeszkodzą, powinniśmy czasami wrócić do tej części.